Η Εκκλησία της Κύπρου βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας βαθιάς κρίσεως εμπιστοσύνης. Και το πιο τραγικό δεν είναι οι καταγγελίες που ακούγονται· είναι η σιωπή που τις συνοδεύει.H Ένωση Ορθόδοξων Δημοσιογράφων εξέδωσε ένα πολύ σκληρό ανακοινωθέν με το οποίο καταγγέλει γεγονότα που αν ευσταθούν τότε η Εκκλησία της Κύπρου διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της.
Η υπόθεση του Μητροπολίτου Τυχικού δεν αντιμετωπίστηκε από μεγάλο μέρος του εκκλησιαστικού πληρώματος ως μια απλή διοικητική πράξη, αλλά ως μια βίαιη και αντικανονική εκκαθάριση που τραυμάτισε τη συνείδηση των πιστών. Όταν ένας Ιεράρχης απομακρύνεται υπό συνθήκες που γεννούν τόσα ερωτήματα, η Ιερά Σύνοδος δεν μπορεί να απαιτεί σιωπηλή υπακοή χωρίς να δίνει καθαρές και πειστικές απαντήσεις.Ναι μπορεί να έδωσε αφορμές ο Τυχικός για να ασχοληθούν μαζί του και να είπε πράγματα που φόβισαν την βολεμένη καθεστηκύια τάξη της Εκκλησίας της Κύπρου.
Όμως η Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους πολιτικού παρασκηνίου ούτε με λογικές αυταρχικής επιβολής. Η συνοδικότητα δεν είναι διακοσμητικός τίτλος· είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας. Και όταν οι πιστοί βλέπουν αποφάσεις που μοιάζουν προειλημμένες, διαδικασίες που προκαλούν σκανδαλισμό και κλίμα φόβου ή παραγκωνισμού διαφορετικών φωνών, τότε γεννάται αναπόφευκτα η αγανάκτηση.
Ακόμη σοβαρότερο όμως είναι το ζήτημα που καταγγέλλεται σχετικά με τη Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης. Η Ιερά Σύνοδος οφείλει άμεσα, καθαρά και υπεύθυνα να απαντήσει ενώπιον του λαού του Θεού:
Έχουν τελεστεί ή φιλοξενηθεί πολιτικοί γάμοι ομοφύλων εντός εκκλησιαστικού χώρου ή εντός μοναστηριακού περιβάλλοντος;
Ναι ή όχι;
Δεν επιτρέπονται υπεκφυγές, επικοινωνιακές διαχειρίσεις και μισόλογα. Διότι αν οι καταγγελίες αυτές είναι ψευδείς, πρέπει να διαψευστούν επισήμως και κατηγορηματικώς. Αν όμως είναι αληθείς, τότε πρόκειται για πρωτοφανές εκκλησιαστικό σκάνδαλο που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί πίσω από διοικητικές σιωπές και δημόσιες σχέσεις.
Ο απλός πιστός βλέπει σήμερα μια τραγική αντίφαση:
Να διώκεται ένας Μητροπολίτης ως δήθεν προβληματικός, ενώ την ίδια στιγμή να καταγγέλλονται πράξεις που προσβάλλουν ευθέως την εκκλησιαστική τάξη και την ορθόδοξη συνείδηση.
Και τότε γεννάται το εύλογο ερώτημα:
Τι τελικά ενοχλεί περισσότερο;
Η προσήλωση στην Παράδοση ή η αποκάλυψη των σκανδάλων;
Η Εκκλησία της Κύπρου δεν έχει ανάγκη από διοικητικούς μηχανισμούς εξουσίας ούτε από φοβισμένες σιωπές. Έχει ανάγκη από αλήθεια, μετάνοια, διαφάνεια και πατερικό φρόνημα. Ο λαός δεν ζητά αλάθητους επισκόπους. Ζητά ποιμένες με ταπείνωση και ευθύτητα.
Αιδώς, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Ιεράρχες.
Αν όλα αυτά που καταγγέλλονται είναι ψευδή, οφείλετε να μιλήσετε καθαρά.
Αν όμως είναι αληθινά, τότε τι σας εβάσκανε;
Διότι η σιωπή μπροστά στην αλήθεια δεν προστατεύει το κύρος της Εκκλησίας. Το πληγώνει ακόμη περισσότερο.
Και να θυμάστε:
Η ενότητα της Εκκλησίας δεν διαφυλάσσεται με φόβο, αποσιώπηση και εξοστρακισμούς, αλλά με δικαιοσύνη, αλήθεια και πνευματική γενναιότητα.
Ο λαός του Θεού αγρυπνεί. Και η συνείδησή του δεν φιμώνεται.
The Insider
