Η μεγαλύτερη πολιτική αστοχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν ήταν κάποιο μεμονωμένο μέτρο, ούτε ένα επικοινωνιακό φιάσκο. Ήταν η συνειδητή επιλογή του να απομακρυνθεί –και ουσιαστικά να αποκόψει– τον Κώστα Καραμανλή από τον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας. Να γυρίσει την πλάτη σε έναν πρώην πρωθυπουργό που, είτε αρέσει είτε όχι, εξακολουθεί να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για ένα μεγάλο, σιωπηλό και βαθιά ριζωμένο κομμάτι της παράταξης για πολλούς λόγους και κυρίως λόγω ονόματος. Τη Νέα Δημοκρατία την ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και όχι κάποιος φούφουτος!
Από εκείνη τη στιγμή που ψυχράνθηκαν οι σχέσεις Μητσοτάκη- Καραμανλή,το γυαλί ράγισε. Και δεν ήταν απλό τζάμι – ήταν καθρέφτης. Καθρέφτης ταυτότητας, ιστορίας και πολιτικής συνέχειας. Όπως λένε οι παλιοί, ο σπασμένος καθρέφτης φέρνει γρουσουζιά. Εδώ, η γρουσουζιά μεταφράζεται σε μακρά πολιτική φθορά, εσωτερική αποσύνθεση και μια επταετία διαρκούς ταλαιπωρίας.
Τα «ανοίγματα» της ανάγκης και όχι της στρατηγικής
Τώρα που το κλίμα βαρύνει, που οι μετρήσεις τρομάζουν και το 25% δεν μοιάζει πια ασφαλές όριο αλλά εφιάλτης, ο Κυριάκος θυμήθηκε τους καραμανλικούς. Όχι από πεποίθηση – από ανάγκη.
Ξεκίνησε με τον Νικήτα Κακλαμάνη στη θέση του Προέδρου της Βουλής. Μια κίνηση συμβολική, προσεκτικά υπολογισμένη, για να σταλεί μήνυμα «ενότητας». Ακολούθησε ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, σε ρόλο εσωκομματικού ρυθμιστή. Και τώρα, ο Θεόδωρος Ρουσσόπουλος στο τιμόνι της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, ενώ ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης αναλαμβάνει τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Όλα αυτά μοιάζουν με πολιτική κινητικότητα. Στην πραγματικότητα όμως θυμίζουν παλιά κόλπα πανικού: λίγες τιμητικές καρέκλες, λίγοι τίτλοι χωρίς πραγματική εξουσία, λίγα «καθρεφτάκια για ιθαγενείς». Θέσεις που δεν αλλάζουν συσχετισμούς, δεν αποκαθιστούν σχέσεις, δεν γιατρεύουν τραύματα.
Όταν το «όχι» θυμάται
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι άνθρωποι, όταν τους είχε προταθεί στο παρελθόν ρόλος υφυπουργού, είχαν απαντήσει ευγενικά αλλά καθαρά: όχι, ευχαριστώ. Τότε υπήρχε πολιτική αξιοπρέπεια. Σήμερα υπάρχει μόνο η αμηχανία του να μη μπορείς να αρνηθείς ένα «τιμητικό» πόστο, χωρίς όμως να ξεχνάς ποιος σε απαξίωσε πρώτος.
Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα του Κυριάκου: νομίζει ότι οι κινήσεις τακτικής μπορούν να ακυρώσουν τη μνήμη. Δεν μπορούν. Ο Καραμανλής δεν εξαγοράζεται, δεν κατευνάζεται, δεν ξεχνά. Και κυρίως: δεν συγχωρεί πολιτική αλαζονεία μεταμφιεσμένη σε μεταρρύθμιση.
Το κλίμα δεν αλλάζει με καρναβαλικά τρικ
Όσα «ανοίγματα» κι αν γίνουν, όσα χαμόγελα κι αν μοιραστούν, το κλίμα δεν αλλάζει. Γιατί δεν είναι θέμα προσώπων – είναι θέμα εμπιστοσύνης. Και αυτή χάθηκε όταν η ηγεσία αποφάσισε ότι μπορεί να κυβερνά χωρίς την ιστορική ψυχή της παράταξης.
Το γυαλί έσπασε. Και όταν σπάει ο καθρέφτης, δεν σου δείχνει πια ποιος είσαι. Σου θυμίζει μόνο τι έχασες.
