Λένε πως η τέχνη ενώνει. Όμως, όταν μπαίνουν στη μέση πολύτιμοι πίνακες, μεγάλα ονόματα της ζωγραφικής και περιουσίες ολόκληρες, η τέχνη μπορεί να γίνει πυροκροτητής συγκρούσεων. Πίσω από κλειστές πόρτες, για χρόνια, εξελίσσεται μια οικογενειακή διαμάχη που τώρα βγαίνει στο φως και αγγίζει μία από τις πιο γνωστές οικογένειες του ελληνικού Tύπου: εκείνη του Σταύρου Ψυχάρη.
Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του ισχυρού εκδότη, ο γιος του από τον πρώτο γάμο, Ανδρέας Ψυχάρης, στρέφεται δικαστικά κατά της χήρας του πατέρα του, Χριστίνας Τσούτσουρα. Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρίσκονται 19 πίνακες υψηλής αξίας, έργα κορυφαίων Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών – Πικάσο, Ντελακρουά, Νταλί, Μουνκ, Λύτρας και άλλοι. Ο ενάγων δηλώνει πως τους αγόρασε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της διπλωματικής του υπηρεσίας στο εξωτερικό και τους είχε παραδώσει στον πατέρα του αποκλειστικά για φύλαξη.
Η υπόθεση αποκτά διαστάσεις εσωτερικού «εμφυλίου» για μια οικογένεια που άλλοτε κυριαρχούσε στο δημόσιο βίο. Η κατάρρευση του ΔΟΛ και ο θάνατος του Σταύρου Ψυχάρη φαίνεται πως άφησαν πίσω όχι μόνο οικονομικά συντρίμμια, αλλά και ραγισμένες σχέσεις.
Στην αγωγή του, ο Ανδρέας Ψυχάρης παραθέτει λεπτομερώς τις αγορές του από Sotheby’s και Christie’s την περίοδο 1995-2003, τονίζοντας ότι, λόγω της συνεχούς απουσίας του στο εξωτερικό, εμπιστεύθηκε τα έργα στον πατέρα του για ασφαλή φύλαξη στο πολυτελές σπίτι της οδού Λυκαβηττού. Εκεί όπου, επί χρόνια, ο εκδότης δεχόταν πολιτικούς, επιχειρηματίες και στελέχη του ΔΟΛ, επιδεικνύοντας μια συλλογή που όλοι θεωρούσαν δική του.
Παρότι ο Ανδρέας προσκομίζει τιμολόγια αξίας 421.499,18 ευρώ, άνθρωποι της αγοράς υπογραμμίζουν ότι η σημερινή εμπορική αξία των 19 έργων είναι πολλαπλάσια – ορισμένα ίσως και εκατομμύρια.
Η χήρα, σύμφωνα με την αγωγή, αρνείται να παραδώσει τους πίνακες, υποστηρίζοντας ότι αγοράστηκαν με χρήματα του εκλιπόντος συζύγου της και άρα ανήκουν στην ίδια. Η διαφωνία, που ξεκίνησε το 2017, οξύνθηκε τα επόμενα χρόνια, ενώ οι προσπάθειες εξώδικης επίλυσης έπεσαν στο κενό.
Ο Ανδρέας Ψυχάρης τονίζει ότι απέφυγε τη δικαστική οδό όσο ζούσε ο πατέρας του, προκειμένου να μην τον ταράξει, ειδικά μετά την επιδείνωση της υγείας του λόγω Πάρκινσον και τη δραματική απώλεια της περιουσίας του. Μετά και τον θάνατο του εκδότη το 2022, η αντιπαράθεση αναζωπυρώθηκε.
Ένα ακόμη σημείο–φωτιά: ο ενάγων υποστηρίζει ότι ορισμένα από τα έργα ενδέχεται να έχουν ήδη πωληθεί από την εναγόμενη. Γι’ αυτό ζητά από το δικαστήριο είτε την άμεση επιστροφή τους είτε, εάν αυτή δεν είναι πλέον δυνατή, αποζημίωση ίση με το συνολικό ποσό των αγορών του. Παράλληλα επικαλείται τη διάταξη περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, υποστηρίζοντας ότι κανείς δεν μπορεί να κρατά ή να εκμεταλλεύεται περιουσία που δεν του ανήκει.
Μετά από χρόνια σιωπής και έντασης, η υπόθεση οδηγείται τελικά στη Δικαιοσύνη. Ένας γιος που ισχυρίζεται ότι χρόνια απέφευγε τη σύγκρουση. Μια χήρα που δεν υποχωρεί. Και μια συλλογή έργων τέχνης που μετατρέπεται σε μήλον της Έριδος, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο αποκαλύψεων σε μια οικογένεια που άλλοτε όριζε την πολιτική και δημοσιογραφική ζωή της χώρας.
