Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η παρακμή στην πολιτική δεν έρχεται ποτέ απότομα.
Δεν πέφτει σαν κεραυνός.
Σαπίζει αργά.
Σιωπηλά.
Σαν υγρασία πίσω από τους τοίχους ενός σπιτιού που συνεχίζει απ’ έξω να φαίνεται κατοικήσιμο.
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στον χώρο της ελληνικής αριστεράς.
Όχι απλώς μια πολιτική ήττα.
Όχι μια κρίση προσώπων.
Αλλά μια βαθιά ηθική αποσύνθεση ανθρώπων που κάποτε μιλούσαν στο όνομα της δημοκρατίας και σήμερα τη φοβούνται περισσότερο από τους αντιπάλους τους.
Η αρχή της πλήρους απογύμνωσης έγινε όταν ο Τσίπρας, ο πολιτικός πατριάρχης που παριστάνει τον σιωπηλό παρατηρητή ενώ κινεί ακόμα τα νήματα, εμφανίστηκε στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ για να νομιμοποιήσει δημόσια την υπονόμευση ενός εκλεγμένου προέδρου.
Όχι με πολιτικό θάρρος.
Όχι με καθαρή σύγκρουση.
Αλλά με εκείνη τη γνώριμη ελληνική μικροπολιτική δειλία των μηχανισμών που οργανώνουν πραξικοπήματα πίσω από κουρτίνες και μετά μιλούν για «συλλογικές διαδικασίες».
Κι εκεί φάνηκε όλη η αλήθεια.
Για αυτούς η δημοκρατία είναι αποδεκτή μόνο όταν παράγει το αποτέλεσμα που επιθυμούν.
Όταν δεν το παράγει, τότε βαφτίζεται “λάθος της βάσης”, “παρέκκλιση”, “πολιτικό ατύχημα”.
Και τότε ενεργοποιείται ο κομματικός σωλήνας εξόντωσης.
Δεν άντεξαν ποτέ πραγματικά τον Κασσελάκη.
Όχι γιατί τους χάλασε την ιδεολογία.
Αλλά γιατί τους χάλασε την ιδιοκτησία.
Για πρώτη φορά ένιωσαν ότι το κόμμα μπορεί να πάψει να ανήκει στους ίδιους ανθρώπους που το διαχειρίζονται δεκαετίες σαν προσωπικό μαγαζί.
Σαν ΙΧ μηχανισμό εξουσίας με εσωτερική επετηρίδα, πολιτικά τζάκια και επαγγελματίες επαναστάτες που επιβιώνουν μιλώντας ατελείωτα μεταξύ τους χωρίς ποτέ να αγγίζουν την πραγματική κοινωνία.
Και τότε ξεκίνησε η εκκαθάριση.
Φράξιες.
Μηχανισμοί.
Διαρροές.
Υπόγειες συμφωνίες.
Αποκλεισμοί συνέδρων.
Εσωκομματικές δολοφονίες χαρακτήρα.
Ένα πολιτικό θέατρο ανθρώπων που μιλούν διαρκώς για δημοκρατία ενώ δεν εμπιστεύονται ούτε τα ίδια τους τα μέλη.
Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε να θυμίζει περισσότερο εταιρεία υπό διάλυση παρά πολιτικό φορέα.
Ένα κουρασμένο σύστημα παραγόντων που μάχεται λυσσαλέα όχι για ιδέες αλλά για πρόσβαση.
Σε χρηματοδοτήσεις.
Σε μηχανισμούς.
Σε μικροεξουσία.
Σε δημόσιο χώρο.
Σε πολιτική επιβίωση.
Και μέσα σε όλη αυτή τη σήψη εμφανίζεται ξανά ο Τσίπρας σαν μελλοντικός “ενοποιητής”.
Ο άνθρωπος που ενώ αποχώρησε, δεν έφυγε ποτέ.
Παραμένει πάνω από τα ερείπια σαν πολιτικός μέτοχος μιας παράταξης που πρώτα διέλυσε η εξουσιολαγνεία της και τώρα ψάχνει νέο λογότυπο για να κρύψει την κατάρρευσή της.
Κι είναι πραγματικά τραγικό να βλέπεις ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί να καταλήγουν ουρά επιχειρηματικών συμφερόντων, μιντιακών κέντρων και εσωτερικών μηχανισμών επιβίωσης.
Γιατί κάποτε η αριστερά μιλούσε για κοινωνία.
Τώρα μιλά για καρέκλες.
Κάποτε μιλούσε για συλλογικότητα.
Τώρα λειτουργεί σαν πολιτική συμμορία μικρών αυλών.
Κάποτε μιλούσε για αξίες.
Τώρα μετρά ποιος ελέγχει το κόμμα, τα ταμεία, τις λίστες και τα μικρόφωνα.
Και το πιο θλιβερό δεν είναι η διάσπαση.
Οι διασπάσεις είναι φυσιολογικές στην πολιτική.
Το πιο θλιβερό είναι η απόλυτη απουσία αυτογνωσίας.
Άνθρωποι που οδήγησαν έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο στην απαξίωση συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ιστορικοί ηγέτες.
Σαν να μη συνέβη τίποτα.
Σαν να μη βλέπουν ότι η κοινωνία έχει κουραστεί να παρακολουθεί τον μικρό εμφύλιο των επαγγελματιών της αριστερής εξουσίας.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη ήττα:
όχι ότι διαλύθηκαν πολιτικά,
αλλά ότι έχασαν κάθε ηθικό δικαίωμα να μιλούν στο όνομα της δημοκρατίας.
Γιατί η δημοκρατία δεν είναι σύνθημα συνεδρίου.
Δεν είναι εσωκομματικό manual.
Δεν είναι εργαλείο όταν σε βολεύει.
Είναι αποδοχή της βούλησης των ανθρώπων ακόμη κι όταν δεν σου αρέσει το αποτέλεσμα.
Και όταν ένα κόμμα δεν αντέχει ούτε τη δική του βάση,
τότε έχει ήδη αρχίσει να πεθαίνει.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να σωθούν οι μηχανισμοί τους.
Το ζητούμενο είναι να γεννηθεί κάτι καθαρό έξω από αυτούς.
Μια νέα πολιτική συνθήκη χωρίς πολιτικούς κηδεμόνες.
Χωρίς ολιγάρχες.
Χωρίς κομματικά ιερατεία.
Χωρίς ιδιοκτήτες της αλήθειας.
Με δημοκρατία πραγματική.
Με ισότητα.
Με ελευθερία λόγου.
Με σεβασμό στα μέλη και όχι στους μηχανισμούς.
Γιατί η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλη μία ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων.
Χρειάζεται επιτέλους οξυγόνο.
