Σε μια εποχή που η ιστορική μνήμη οφείλει να λειτουργεί ως πολύτιμος οδηγός και σημείο αναφοράς, ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής ολοκληρώνει ένα έργο βαθιάς εθνικής σημασίας: την ταινία «Καποδίστριας», αφιερωμένη στον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια — μια από τις πλέον εμβληματικές μορφές της ελληνικής ιστορίας, που θυσιάστηκε για την πατρίδα.
Ο Σμαραγδής, με πίστη στο όραμά του, αφοσίωση και επίμονη προσπάθεια οκτώ ετών, κατόρθωσε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη —όπως ο ίδιος δηλώνει— την αληθινή, σε ποσοστό 99%, ιστορία του μεγάλου πολιτικού και διπλωμάτη.
Η ταινία, καρπός προσωπικής μάχης αλλά και συλλογικής στήριξης, έγινε πραγματικότητα χάρη σε μικρούς και μεγάλους χορηγούς καθώς και στη θερμή συμμετοχή του απόδημου Ελληνισμού, που αγκάλιασε το εγχείρημα αναγνωρίζοντας τη σημασία του.
Κι όμως, αυτή η σημαντική δημιουργία δεν έλαβε την υποστήριξη της επίσημης Πολιτείας.
Η Ειδική Κρατική Επιτροπή Κινηματογράφου αρνήθηκε τη χρηματοδότηση του έργου —ένα γεγονός που προκάλεσε έντονο δημόσιο προβληματισμό. Ο σκηνοθέτης έχει εκφράσει δημόσια την απογοήτευσή του, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια στάση δεν συνάδει με τον ρόλο που οφείλει να έχει ένα κράτος απέναντι στην τέχνη που υπηρετεί την ιστορική αλήθεια και την εθνική αυτογνωσία.
Είναι πραγματικά δύσκολο να νοηθεί ότι μια παραγωγή που αναδεικνύει το ήθος, την προσφορά και την αυτοθυσία του Ιωάννη Καποδίστρια συναντά εμπόδια αντί για στήριξη. Τέτοιου είδους πολιτιστικά έργα, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες, αποτελούν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Ο πολιτισμός υπήρξε πάντα η αιχμή του δόρατος του Ελληνισμού. Κάθε αδιαφορία, κάθε άρνηση ενίσχυσης, κάθε μορφή απαξίωσης απέναντι σε δημιουργίες που φωτίζουν την ιστορική μας μνήμη δεν προσβάλλει απλώς τους καλλιτέχνες· προσβάλλει την ίδια μας την ταυτότητα.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη να στηρίξουμε τους δημιουργούς που υπηρετούν την Ιστορία με σεβασμό και ήθος.
Ας σταθούμε δίπλα στον Γιάννη Σμαραγδή, αναγνωρίζοντας τον αγώνα του.
Και ας απαιτήσουμε μια Πολιτεία που να τιμά, να ενισχύει και να υπερασπίζεται τον πολιτισμό — όχι να τον αφήνει στο περιθώριο.
