Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια ζωή θυμίζει καζάνι που βράζει από λόγια κενά, φαντασιώσεις μεταμφιεσμένες σε «αποκαλύψεις» και πολιτικές κορώνες που ηχούν σαν κουτιά γεμάτα αέρα, ή σαν άδειους τενεκέδες.
Και κάποια στιγμή, ο καπνός πρέπει να διαλυθεί. Ως εκλείπει καπνός εκλιπέτωσαν—να χαθούν, να σβήσουν οι φωνές εκείνες που αντί να φωτίζουν τον δημόσιο διάλογο τον σκοτεινιάζουν με παραλογισμούς.
Τα τελευταία χρόνια, ο Κυριάκος Βελόπουλος έχει καλλιεργήσει μια πολιτική παρουσία που θυμίζει θέατρο σκιών: χειρονομίες, υπερβολές και βροντερές δηλώσεις, μα όταν τις κοιτάξεις στο φως, εξατμίζονται.
Λόγια εύκολα, που στοχεύουν στο θυμικό, όχι στη λογική. Μια διαρκής επίκληση σε υποτιθέμενες «αλήθειες» και «αποκαλύψεις» που συχνά δεν αντέχουν στο βάρος ούτε της απλής κοινής λογικής.
Κι όσο συνεχίζονται αυτά, τόσο περισσότερο δηλητηριάζεται ο δημόσιος διάλογος. Όταν ένας πολιτικός επιλέγει να σταθεί όχι ως υπεύθυνος ηγέτης αλλά ως διασκεδαστής που ταΐζει το κοινό με υπερβολές, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια αστείο· είναι επικίνδυνο. Δεν γίνεται η πολιτική να μετατρέπεται σε πασαρέλα ανορθολογισμού, ούτε ο λαός να αντιμετωπίζεται σαν ακροατήριο έτοιμο να καταπιεί κάθε υπερβολή, κάθε θεωρία, κάθε απλουστευμένη «λύση» που δεν θα λειτουργούσε ούτε σε παιδικό παραμύθι.
Η κοινωνία χρειάζεται πολιτικούς που να μιλούν για τα πραγματικά προβλήματα, όχι για αυτά που τους βολεύει να φαντασιώνονται. Χρειάζεται καθαρότητα, όχι καπνό. Χρειάζεται σοβαρότητα, όχι βερμπαλισμούς. Και αν κάποιοι επιμένουν να σκορπούν ομίχλη αντί για αλήθειες, τότε ναι—ας εκλείψουν όπως ο καπνός που χάνεται όταν φυσήξει ο άνεμος της λογικής.
Καιρός είναι να μην παρασυρόμαστε από τα εύκολα λόγια, τις θεατρικές πόζες και τις «προβλέψεις» που αλλάζουν πιο συχνά κι από καιρό. Να κρίνουμε, να σκεφτόμαστε, να απαιτούμε σοβαρότητα. Γιατί η δημοκρατία δεν προχωρά με θόρυβο, αλλά με ουσία.
ST-REPORT
